ისრის გაჩერება

უნივერსიტეტის ერთ–ერთი კორპუსის მეორე სართულის კიბეზე ვზივარ. ჩემ წინ მეტისმეტი მონდომებით ყავისფრად შეღებული ხის კარია, მის თავზე კი, დიდი თეთრი საათი, შავი ისრებით.საათი სამს თხუთმეტ წუთს აკლებს.მე კი, ისრის ჩემს გაჩერებას ვუცდი, სამ საათზე. სემინარის დაწყებას ველოდები, უფროსწორად მის დამთავრებას, მაგრამ დამთავრებისათვის ჯერ დაწყებაა საჭირო. იქამდე კი, რვეულში ვიწერ იმას რაც თავში აზრად პირველი მომივა:

ლოდინის ეს თხუთმეტი წუთი ყველაზე რთული დროა მთელი დღის განმავლობაში, რადგან ამ დროს უმოქმედოდ ხარ, დროს ემორჩილები. აქამდე მას სამი საათი ებრძოდი, მაგრამ ქუჩაში თანამოსაუბრეებიც გამოგელია, კოლოფში–სიგარეტი, ჯიბეში–ფული, ხოლო სახლიდან წამოღბული წიგნი საკმარისად სქელი არ აღმოჩნდა ამ დროისათვის. ბიბლიოთეკაში კი, წინა კვირის გაზეთებზე უკეთესი რამის პოვნის იმედი არ გაქვს.
ამიტომ, დანებდი დროს. გამოხვედი ბიბლიოთეკიდან, ერთადერთი ოთახიდან მთელს დედამიწაზე, სადაც დროის შეგრძნება ქრება. და შენ მაშინვე შეუერთდი იმას, რასაც დროის მიმდინარეობა ჰქვია.
დრო უხიდო მდინარესავითაა: ვისაც მისი მოთოკვა არ შეუძლია, შედის მის სიღრმეში და მიჰყვება დინების ბოლომდე, რათა მისი დასასრულიდან გადავიდეს მეორე ნაპირზე. ხოლო ის, ვინც მას იმორჩილებს, საკუთარ ხიდს აგებს მასზე და დაუბრკოლებლად გადადის მეორე მხარეს.
მე ამ ხიდისთვის ფიცარი ზედ უკანასკნელ მონაკვეთზე გამითავდა და, საბოლოოდ, მაინც მდინარეში აღმოვჩნდი. ეს თხუთმეტი წუთი კი, ამ მდინარის ბოლომდე დარჩენილი სიგრძეა.
თუმცა, მაჯის საათს დავხედავ და მივხვდები, რომ სულაც არ ჩავვარდნილვარ მდინარეში. მაინც მიპოვნია ის უკანასკნელი ფიცარი, რომელიც მჭირდებოდა. ეს ფიცარი ჩემი რვეულთან გასაუბრებაა. ისრის ჩემი გაჩერებაც მოსულა.

Advertisements

თბილისელი ბეგბედერი

ამას წინათ ფრედერიკ ბეგბედერის “99 ფრანკი” წავიკითხე. ალბათ, ბევრმა გააკეთეთ იგივე, რადგან “50 წიგნის…” ფარგლებში გამოცემული ახალი ტომია. ბეგბედერი ახალგაზრდა ოქტავზე გვიყვება.ოქტავი კოკაინის და მეძავების მოყვარული კრეატიული მენეჯერია(ანუ, რეკლამის შემქმნელი). იგი ხვდება თუ რა საშინელი სამსახური აქვს და ცდილობს უფროსებს სამსახურიდან გამოაგდებინოს თავი.

წიგნში, ძირითადად რეკლამაზეა საუბარი. იმაზე, რომ ჩვენ რეკლამის ტყვეები გავხდით, ვცხოვრობთ მოჩვენებით თავისუფლებაში და სინამდვილეში არჩევანის უფლება აღარ გვაქვს, რადგან იმას ვყიდულობთ, რასაც რეკლამა გვთავაზობს. რომ დავფიქრდეთ, უმეტესწილად მართლაც ასეა. რეკლამა ყველგანაა. ბევრ რამეს ჩვენ იმიტომ კი არ ვყიდულობთ რომ გვინდა, არამედ იმიტომ, რომ რეკლამაში ვნახეთ. წიგნი საინტერესო საკითხავიცაა და შიგადაშიგ ძალიან სასაცილოც თავისი სარკაზმით(რაც მთავარია, თარგმანია კარგი).
ამ წიგნმა ერთი ადამიანი გამახსენა: ლესელიძეზე ვისაც რამდენჯერმე მაინც გაგივლიათ, ან იქვე, სიონთან სკვერში ვინც მჯდარხართ, ერთ ქალს შეამჩნევდით: ხანში შესული ქალია, ასე 60-65 წლის, გახუნებული ცისფერი პალტო აცვია ხოლმე და თითქმის ყოველთვის ხელში პარკი უჭირავს. ქალს ფსიქიკურ ჯანმრთელობასთან დაკავშირებით პრობლემები აქვს და გამვლელებს უყვირის და ეჩხუბება ხოლმე. მაგრამ წიგნმა იგი იმიტომ გამახსენა, რომ ჩხუბის დროს, თითქმის ყოველთვის ახსენებს რეკლამას: “რომ ჩვენი ცხოვრება რეკლამა გახდა, რომ რეკლამით ვცხოვრობთ.” “ყველა უნიტაზში უნდა ჩაგვყაროს კაცმა და ჩაგვრეცხოთ.” მე და ჩემი მეგობრები ხშირად გამოვლაპარაკებივართ. სახელი აღარ მახსოვს, მაგრამ მახსოვს რომ ბელარუსია, ქართულად გამართულად ვერ ლაპარაკობს და შიგადაშიგ რუსულს ურევს. მართალია ქართველი არ არის, მაგრამ ქართველებზე ძალიან დარდობს, რადგან თვლის, რომ გადაგვარებულები და სახედაკარგულები ვართ. ძველ ქართველობასთან ავლებს პარალელს და ადრინდელ ვაჟკაცებს იხსენებს.
ეს ქალი ბეგბედერის წიგნმა იმიტომ გამახსენა, რომ ორივე ერთიდაიგივეს გვეუბნება: თავიდან ფეხებამდე ქაქებში ვცხოვრობთ.
ტყუილია?

მგონი, გავგიჟდით!

ბოლო პოსტის შემდეგ დიდი ხანი გავიდა. ორი კვირაა არაფერი დამიწერია. ბოლო დღეები სულ იმაზე ვფიქრობდი რა დამეწერა და აქამდე არაფერი მომდიოდა თავში. ახლა კი, ბოლო–ბოლო მოვიფიქრე ახალი პოსტის თემა. არადა თემა, თანაც აქტუალური ბევრია. მაგალითად, ფეხბურთი, არაბული ქვეყნები, წინა კვირაში ჩატარებული აქცია–პერფომანსი. მაგრამ მე სხვა რამეზე დავწერ.
როდის დაიწყო ეს ყველაფერი ზუსტად არ მახსოვს. დაახლოებით ერთი წლის წინ იქნებოდა, პალიტრამ სერია “ქართული პროზის საგანძურის” გამოშვება დაიწყო. ამ წიგნების ფასი ჟურნალ გზასთან ერთად, სულ სამი ლარი იყო. იდეა ყველამ აიტაცა და მალე ამ სერიას დაემატა 50 წიგნი, რომელიც უნდა წაიკითხო სანამ ცოცხალი ხარ(“კვირის პალიტრა”), მსოფლიოს რჩეული მოთხრობები(“რეიტინგი”), ლიტერატურა მოზარდთათვის(“თბილისელები”), ისტორიული რომანები(“ისტორიანი”), ადამიანები, რომლებმაც შეცვალეს მსოფლიო(“ახალი თაობა”) და ა.შ.
ყველა აქციის ფარგლებში გამოცემული წიგნის ფასი მისაღებია და მათი შეძენა თითქმის ყველას შეუძლია. თავდაპირველად ასეთი აქციის ჩატარება სარისკო იყო, რადგან ჩვენს საზოგადოებას ბევრი მკითხველი არ ჰყავს. მაგრამ აქციებმა გაამართლა, და ხალხმა წიგნების ყიდვა დაიწყო. ახალი წიგნის გამოსვლიდან ორ–სამ დღეში მე ხშირად გამჭირვებია მისი მოძებნა. მაგრამ რახან ხალხი წიგნებს ყიდულობს, ეს იმას არ ნიშნავს რომ მას ყველა კითხულობს. ბევრი წიგნებს დეკორაციად იყენებს, თუმცა, საბედნიეროდ ისეთებიც ბევრნი არიან, ვინც ამ ახლადნაყიდ წიგნებს გადაფურცლავს და კითხულობს. ასეთი ადამიანები წიგნებით ხელში, უკვე მრავლად მხვდებიან მეტროში, სამარშუტო ტაქსებში, ქუჩაში, უნივერსიტეტში:კიბეზე, აუდიტორიაში ლექციის დროს, და ტუალეტშიც კი. ამ დაკვირვებამ ერთ დასკვნამდე მიმიყვანა:ხალხმა კითხვა დაიწყო! ვერ ვიტყვი, რომ ეს დაკვირვება 100%–ით ზუსტია. მაგრამ, მაინც ვიმედოვნებ, რომ ჩემი დასკვნა სწორია.
იმ გამომცემლობებისთვის კი, რომლებიც ამ აქციებში მონაწილეობენ მადლობის მეტი არაფერი გვეთქმის. ასე თუ გაგრძელდა, სულ მალე სახლში ყველას ახალი ბიბლიოთეკები გვექნება.
ასე, რომ ხალხნო, “წაიკითხეთ წიგნები, უკეთესად იქნებით”. იქნება, გვეშველოს ჩვენს და ქვეყნების წიგნიერების რეიტინგში ცოტათი მაღლა ავიწიოთ.