ადამიანი v2.0

კომპანია “Evolution”–მა, ერთი კვირის, წინ გაავრცელა ოფიციალური განცხადება, რომლითაც საზოგადოებას ამცნო, რომ ის სულ მალე ახალი პროდუქტის პრეზენტაციას გააკეთებს. ზუსტი თარიღი უცნობია, მაგრამ ცნობილია, რომ საუბარი ადამიანის განახლებულ ვერსიაზეა. მასზე ბოლო 200,000 წლის განმავლობაში მუშაობდნენ. განცხადებასთან ერთად, კომპანიამ გაავრცელა ახალი პროდუქტის რამდენიმე ფოტოც.

ოფიციალური განცხადება სულ ამ მწირი ინფორმაციით შემოიფარგლა, მაგრამ ჩვენი სააგენტოს ერთ–ერთმა ინფორმატორმა, რომელიც კომპანია “Evolution”–ში მერძევედ მუშაობს, მოახერხა ახალ ვერსიაში შეტანილი ცვილილებების შესახებ დეტალური ინფორმაციის მოპოვება. მაშ ასე, ახალ ადამიანს აქვს შემდეგი განახლებები:

კაცი:

1) არ ავიწყდება ქორწინების თარიღი.

2) ჩამონტაჟებული აქვს ფუნქცია – ბავშვისათვის საფენების გამოცვლა.

3) სვამს ზომიერად.

4) არ ხვრინავს.

5) ცოლს ყოველთვის მიმართავს “ძვირფასოთი”.

ქალი:

1) აქვს მკერდის ზომის მოდიფიკატორი და ხმის მარეგულირებელი.

2) გაუქმებული აქვს ფუნქცია – ქმართან წუწუნი.

3) ჩამონტაჟებული აქვს სტრიპტიზის 83 სახეობა.

4) ეჭვიანობის დონე დაქვეითებული აქვს 30%–ით.

5) საყიდლებზე ფულს ხარჯავს ეკონომიურად.

ახალ პროდუქტს, სავარაუდოდ, სექტემბრის დასაწყისში უნდა ველოდოთ. იგი, თავდაპირველად, ხელმისაწვდომი იქნება აშშ–სა და კანადაში, ზამთარიდან კი, დასავლეთ ევროპასა და იაპონიაში. ჯერჯერობით უცნობია, შემოვა თუ არა ახალი პროდუქცია საქართველოში, რადგან აქ ჯერ კიდევ ადამიანის ბეტა(არასრულ) ვერსიას ხმარობენ, რომელსაც აქვს დეფექტები: ღიპის დადება და აქტიური გინება.

Advertisements

როგორ უნდა შევქმნათ ჰიტი

ამ პოსტის იდეა მოდის იქიდან, რომ გუშინ ჩემს ოთახში ტელევიზორი ჩართული იყო და ჩემმა ყურებმა ძალაუნებურად ნიჭიერში ვინმე ნატალი ვეფხვაძის გამოსვლა და შემდეგ მისი ხმის მიცემის კონკურსში სოლიდური გამარჯვება დააფიქსირეს. მე ამ გოგონასთან საწინააღმდეგო, რაღა თქმა უნდა არაფერი მაქვს, გარდა იმისა, რომ დავიღალე ამდენი მანიპულირებით ეროვნულობის თემის მეშვეობით მუსიკაში და, ზოგადად, თანამედროვე ქართულ ხელოვნებაში. უკვე მარტივად შეიძლება წარმოვადგინოთ შაბლონი, თუ როგორ შევქმნათ სიმღერა, რომელიც აუცილებლად გაჰიტდება. მივყვეთ ინსტრუქციას:
პირველ რიგში, ჩვენ უნდა ჩავინიშნოთ “ქი-ვორდები” ტექსტისათვის. ეს სიტყვები მრავალი წლის განმავლობაში ყველაზე პოპულარულები იყვნენ გუგლის საძიებო სისტემაში, მანამდე, სანამ შორენა არ გამოჩნდა და მათ “სექსმა” არ გადაუჯოკრა. ეს სიტყვებია:
“მრავალჟამიერ”, “ქართველებო”, “ვაჟკაცი”, “ბრძოლა”, “გამარჯვება”, “სამშობლო”, “ღვინო”, “მთები”, “ხმალი”, აფხაზეთი…
თუ თქვენ მოახერხებთ და ტექსტში ჩამოთვლილი ათი სიტყვიდან ექვსს მაინც გამოიყენებთ, საძიებო სისტემაში თქვენს წარმატებას მხოლოდ შორენას ახალი ფილმი თუ შეუშლის ხელს.

რაც შეეხება მუსიკალურ არანჟირებას. საჭიროა, უბრალოდ, ოცი ან ოცდახუთი წლის დაბერებული “იამაჰა” იშოვოთ და სამი ისეთი ნოტი აიღოთ, ყველაზე ძალიან პლასტმასის სათამაშო პიანინოს ხმას რომ ჰგვანან და ისინი ტექსტს მოარგოთ. სასურველი იქნება, ამ ნოტებს ისეთი უაზრო ტიტინი დაემატოს, როგორსაც საქეიფო სიმღერებში გამოსცემენ. სავადაუდოდ ტიტინი საქსაფონის მეშვეობით მიიღწევა.
შემდეგი ეტაპი, უკვე ახალი სიმღერის “დატრიალებაა”. ეს კიდევ უფრო ადვილი საქმეა. თავდაპირველად, უნდა შეარჩიოთ მომღერალი, რომელიც ამ სიმღერას ჩაწერს. კარგი იქნება, თუ ის თქვენი ძმაკაცი, ან ძმაკაცის შვილი იქნება, რადგან “პროფილში” სიმღერის პრემიერაზე მასზე საუბრისას, თქვას თუ როგორ ჩასწვდით მის გრძნობებს სიმღერის მეშვეობით. ამის თქმას კი, თქვენს შორის ახლობლობა სჭირდება.
ალბათ, მიხვდით, რომ სიმღერა თავდაპირველად მაიას უნდა მიუტანოთ. თუ არ მოეწონათ, ეტყვით, რომ ნანუკასთან წაიღებთ, თან მის ფორმატს შეუსაბამებთ: იამაჰას ტამტამს, დასარტყამ ინსტრუმენტსა და ვინმე ექსტრავაგანტულ ახალგაზრდას დაამატებთ, რომელსაც მარაკები, ან რამე ამდაგვარი საჩხაკუნო ეჭირება. ეს ხერხი გაამართლებს, და თქვენს ძმაკაცს აუცილებლად ამღერებენ ახალ სიმღერას “პროფილში”.
თუ სიმღერამ “პროფილში” გაიჟღერა, ყველაფერი შემდეგ თავისით წავა. უკვე ორი დღის თავზე, ქორწილების დღეს “პროფილში” ახლადგაშვებულ სიმღერას მოსთხოვენ დამკვრელებს. ისინიც წაიმღერებენ, მაგრამ ტექსტი თავიდან კარგად არ ეციდონებათ, ამის გამოსასწორებლად კი, საჭიროა რადიო “არ დაიდარდო”, დამკვრელების პირველწყარო და მასწავლებელი.
“არ დაიდარდოში” სიმღერის მოსახვედრად სასჭიროა ათი ლარის ჩარიცხვა ათი სხვადასხვა ნომრის ანგარიშზე. შემდეგ, ველოდებით “რიქუესთ შოუს” და ათივე ნომრიდან ვაგზავნით ეს-ემ-ეს-ებს, სადაც ამ თქვენს სიმღერას ვითხოვთ. რადიოში, რა თქმა უნდა, დარწმუნდებიან, რომ თქვენი სიმღერა მოთხოვნადია. ამიტომაც, გადაცემის დასრულების შემდეგ თქვენ მათ ურეკავთ, ეუბნებით, რომ შემთხვევით, ავტომობილით მგზავრობისას მოუსმინეთ გადაცემას, და გადაწყვიტეთ მათ მსენელს საჩუქარი გაუკეთოთ და ეს სიმღერა რადიოში მიიტანოთ.
შედეგად, ჩვენ ვიღებთ იმას, რომ თქვენი სიმღერა რადიოში ტრიალებს, დამკვრელები იზეპირებენ, თავიანთ პროგრამას მისით აახლებენ და თავიანთ სცენებზეც მღერიან. მიზანი მიღწეულია, თქვენ დაიპყარით რესტორნის სცენა და ქართველების გულები. სიმღერა გაჰიტდა.
შემდეგში, ჩვენ აგიხსნით როგორ უნდა გავხადოთ როსტო სექსუალური.

“ფორმულა კრეატივისეული” მენტალური მოდერნიზაცია

მეცნიერული კვლევის მეთოდებიდან ჩემთვის ყველაზე გამორჩეული დაკვირვებაა. მიყვარს ხშირად და ზოგჯერ უაზროდ სხვადასხვა მოვლენაზე ან ქმედებაზე დაკვირვება და იქიდან დასკვნებისა და ვარაუდების გაკეთება. ახლაც ჩემ ვარაუდს შემოგთავაზებთ, თუ რა არის “ფორმულა კრეატივი”:
არ დავიწყებ პოსტის გაბერვას იმ ინფორმაციით, რომელიც ისედაც იცით და “ფორმულა კრეატივის” დაარსების და მოღვაწეობის ისტორიას არ მოვყვები. (ამისათვის გუგლი არსებობს, ხოლო ბლოგზე ახალი პოსტი, ახალ, ისეთ ინფორმაციას უნდა შეიცავდეს, რომელსაც საძიებო სისტემები ვერ მიაკვლევენ, რადგან მათ ჯერ კიდევ არ შეუძლიათ ადამიანის თავში სეღწევა. მაგრამ იქნებ შეუძლიათ კიდეც.)
ბევრს უთქვამს და უფიქრია, რომ ისინი ღიად თუ შეფარვით, ჩვენს საზოგადოებაში არსებულ ბევრ ღირებულებას დასცინიან. ეს მართლაც ასეა, მაგრამ რა მიზანს ემსახურება ეს ყველაფერი? ნუთუ, პროდუქტი უფრო გაყიდვადი იქნება, თუ შენ უმრავლესობის შეხედულებას დაუპირისპირდები? (თუმცა, სწორედაც, რომ მაინც გაყიდვადია რაც იმაზე მიუთითებს, რომ სინამდვილეში ეს შეხედულებები უმეტესწილად ფარისევლურია. მაგრამ ეს ცუდი ნიშანია. იგი იმაზე მეტყველებს, რომ საზოგადოებაში კონფორმისტები და მშიშრები ჭარბობენ, რომლებსაც ეშინიათ ბრბოში განსხვავებულები გამოჩნდნენ). ჩემი აზრით, სწორედ ამ დაცინვაში გამოიხატება მათი მცდელობა მოახდინონ მენტალური მოდერნიზაცია და ქართულ-საბჭოური ჯიგრული მენტალობას 21-ე საუკუნის დასავლური აზროვნება “გადააწერონ”.
ფორმულა კრეატივის პირველი, ჩემთვის ცნობილი პროექტი იყო “ჩვენი ოფისი”. სწორედ იქ შევამჩნიე ეს ტენდენცია. მყუდრო (გია ცინაძის პერსონაჟი) განსაკუთრებით ბოლო სერიებში, თითქმის ყოველთვის აკრიტიკებდა არასწორ ღირებულებებსა და შეხედულებებს. ეს იყო იუმორნარევი კრიტიკა, მაგრმ როგორც ჩანს სწორედ მაშინ დაისახეს მიზნად ქართული ტვინის გადაპროგრამება და ყველა მათ შემდგომ პროექტში ეს ტენდენცია შეიმჩნევა.
მე როგორც ვხედავ, “ცენტრალური სერვერი” და იდეების გენერატორი საკმაოდ ნიჭიერი და არანაკლებ განათლებული მიშა მშვილდაძეა რომელსაც, ალბათ საკუთარი გუნდი ჰყავს შემოკრებილი. მაგრამ მის მიერ გენერირებულ იდეებს ხორცშესხმა სჭირდება, ამას კი, მეორე ნიჭიერი კაცი, გიორგი ლიფონავა აკეთებს.
როდესაც აზროვნების შეცვლა გინდა, სათითაოდ აყენებ დარტყმებს  მის ღირებულებებს. დასცინი მათ, ან აყენებ ეჭქვეშ მათ სისწორეს. “ფორმულა კრეატივმაც” ეს მეთოდი აირჩია და ახალ ეტაპზე გადავიდა. ეს ეტაპი იყო “დერვიშები”, რომელმაც ძლიერი სარკაზმით გვითხრა, რომ ყველაფერი ძველი არ ნიშნავს წმინდასა და ხელშეუხებელს.
“ფორმულა კრეატივი” “დერვიშებითაც” და თავისი ახალი ფილმით, “ჭამა და სექსითაც” სექსისათვის ტაბუს მოხსნას ცდილობს. მისი ერთ-ერთი მთავარი მიზანი საზოგადოებაში სექსის კულტურის შემოტანაა. ამიტომაც დასცინის იგი ხელოვნურ, თუ ნახევარსაუკუნოვან ქალიშვილობას და ბევრ სხვა რამეს.
ჩემმა ასეთმა ლოგიკამ მიმიყვანა იმ დასკვნამდე, რაც გაგიმხილეთ კიდეც. ისინი ცდილობენ მენტალურ მოდერნიზაციას, ხოლო “ვიტყნაურებთ თუ არა ყველა” ეს უკვე ცალ-ცალკე თითოეული ჩვენგანის გადასაწყვეტია.

პ.ს. არ გეგონოთ რომ ვინმეს ვშიფრავ. და არაფერი საიდუმლო არ მითქვამს. ეს ბევრისთვის ისედაც ცხადია, მაგრამ ვინც ეს ვერ დაინახეთ, მინდოდა ამ ყველაფრისათვის სხვა თვალით შეგეხედათ. თანაც, წამადგება კიდევაც ტეგებში “ჭამა და სექსის” გამოყენება :  )

“მხსნელი”

ეს მოთხრობა იყო გესთ–პოსტი სიყვარულოვნას ბლოგზე.

მე ნიკა ვარ, ოღონდ არა ნიკოლოზი. ნიკა ვარ საბუთებშიც და ცხოვრებაშიც. თუმცა ნიკოლოზსაც არაუშავს, ზოგ გოგოს ნიკოლოზი უფრო მოსწონს. ოცდაერთი წლის ვარ. როგორც იტყვიან, უკვე მოვწიფდი მაქვს, ახალგაზრდობის ყველაზე მაგარი პერიოდი მაქვს. მეც არ ვკარგავ დროს ტყუილად და ჩემს გემოზე ვერთობი. ბევრი უსაქმურად მთვლის, მაგრამ გართობასაც ხო მოხერხება უნდა? ეგეც საქმეა! უნივერსიტეტიდან მეორე კურსიდან გამომაგდეს. ხუთი საგანი რომ შეგეტენება ექვსიდან, წესით უნდა გამოგაგდონ, მითუმეტეს, როცა ეს ერთხელ კი არა, სამჯერ გამეორდება. დიდად არ მიდარდია ამაზე. თავიდანვე ვიცოდი, რომ სწავლისთვის არ გავჩენილვარ, თანაც ლამაზი გოგოები მაინც არ ჰყავდათ იქ. განათლებულად არ ვითვლები, მაგრამ მთლად წყალწაღებულადაც ნუ ჩამთვლით. აზროვნება შემიძლია. თანაც ხშირად ვკითხულობ ხოლმე. ამერიკული მოთხრობები მიყვარს. კითხვით კიდე, ტუალეტში ვკავდები. წასაკითხად ტუალეტზე მაგარი ადგილი არ არსებობს. სიწყნარეცაა, და შუქიც თანაბრად ნაწილდება პატარა ოთახში. ზოგჯერ, საათზე მეტ ხანსაც არ გამოვდივარ, სანამ ბოლომდე არ ჩავამთავრებ მოთხრობას. ჰემინგუეი და სელენჯერი მიყვარს. მაგრამ უფრო ალბათ ჰემინგუეი. იმიტომ რომ მაგას ეთქმოდა კაცი ვარო. იმხელა იყო, ზემოდან დამხედავდა, მიუხედავად იმისა რომ დაბალს ვერ იტყვის კაცი ჩემზე. თან რა მამაცი იყო. ომის მაგას არ ეშინოდა და სიკვდილის, მაგრამ მგონი სიკვდილის ყველაზე მეტად ეშინოდა, ასე რომ არ ყოფილიყო თვითმკვლელობისთვის გამბედაობის მოკრებას სამოცდაერთ წელს არ მოანდომებდა. ნამდვილი ჯიგარი კაცი იყო. ალბათ ბევრის დალევაც შეეძლო, მაგრამ ჩვენ ღიპიან ბიძიებს მაინც ვერ გაუქაჩავდათ, იმათ მგონი იმხელაზე აქვთ ყველა ორგანო გაფართოებული, ზოგჯერ მგონია ოცი ლიტრი წყალი ჩაეტევათ შიგნით.

ჩემზე საუბარი მეყოფა. ახლა ერთ ამბავზე გადავიდეთ, რომლის მოყოლაც მინდა. მგონი საინტერესოა.
წინა კვირას, მეგობართან დავლიეთ. ღამე გავათენეთ. მაგრამ გოგოები მალე გაგვექცნენ, არ დარჩნენ. სტუდენტები იყვნენ, ქუთაისელები. მგონი მართალია რომ ამბობენ, ქუთაისელები თბილისელებზე კარგად იცვამენო. ამათ მართლა მაგრად ეცვათ და ისედაც მაგრები იყვნენ. მაგრამ დედიკოების ზარების მაინც შეეშინდათ და სახლში წაცუნცულდნენ, მგონი ერთად ცხოვრობდნენ სამივე. ღამე იქ დავრჩი. წასვლის თავი არ მქონდა. მანქანა რომ მყავდეს ისე მაგრად არ დამეზარებოდა, მაგრამ ვერ დაადგა საშველი ჩემთვის მანქანის ყიდვას.
მეორე დილით, დილა ჩემთვის, თორემ ისე სადღაც პირველი საათი იქნებოდა. მეტროთი წამოვედი. ძალიან მტკიოდა თავი. ვაგონში რომ შევედი, მაშინვე ვიპოვე თავისუფალი ადგილი თვალებით, და დაუფიქრებლად ვეტაკე, დავჯექი. ჩვენთან, ამას ბევრი უზრდელობად თვლის. მაგათ რომ ჰკითხო, რაც არ უნდა იყოს, ახალგაზრდა თავისუფალ ადგილზე არ უნდა დაჯდეს და მასზე უფროსს უნდა დაუთმოს. ვაგონში შენ გარდა სხვა რომ არავინ იდგეს ფეხზე და რომ დაჯდე, მაინც ბრაზით შემოგხედავენ, შემდეგ გაჩერებაზე ხომ შემოვა ვინმე და იმისთვის დაეტოვა ადგილიო, იტყვიან.
მოკლედ, ასე “თავხედურად” დავიკავე, ვინმე ომის ვეტერანის ან წარსულში დამსახურებული მუშაკის ადგილი. ვცდილობდი, თავის ტკივილიდან სხვა რამეზე გადამეტანა ყურადღება. ვაგონში ხალხს ვათვარიელებდი. ჩემ წინ, სკამზე ერთ ქალს შევხედე. ასე ორმოც წლამდე იქნებოდა, მაგრამ ასეთ ქალებს ასაკი შარმს მატებს(ეს რათქმაუნდა გარკვეულ პერიოდამდე). გამხდარი იყო, ფეხებიც წვრილი ჰქონდა, ისეთი, მე რომ მომწონს. ქერად შეღებილი, მოკლე თმა, ცხვირი ძალიან წვრილი. გრძელი, სათუთი თითები მუხლებზე ეწყო. ქუჩაში მზე ანათებდა, ხუთი გრადუსი მაინც იქნებოდა, მას კი ბეწვის ქურქი ეცვა. მთელი ტანით იყო ქურქში ჩაფლული, მაგრამ ფეხები მოშიშვლებული ჰქონდა. ზუსტად მის წინ, ერთი ლოთი დაჯდა და ხარბად დაუწყო მის ფეხებს ყურება. მან იგრძნო, და თავისი გრძელი ქურქი მოკლე კაბას დააფარა.
ვაკვირდებოდი, და სულ უფრო მაოცებდა. იჯდა და მგონი საკუთარ თავს ელაპარაკებოდა. ხან გაოცებულ სახეს მიიღებდა, თითქოს რაღაც საშინელება ეთქვა მისთვის ვინმეს, ხან წარბს აწევდა და დაფიქრდებოდა, ხან თავს აქეთ–იქით აქნევდა უარის ნიშნად. არც მოსვენება ჰქონდა. ხან ერთ ფეხს გადადებდა მეორეზე, ხან მეორეს პირველზე. არ ჩერდებოდა. ყველაფერი რიგზე არ უნდა ჰქონოდა. მივხვდი, დეპრესიაში იყო, სასოწარკვეთილად და გაუბედურებულად თვლიდა თავს. ზუსტად ეს შეესაბამებოდა მის ქცევას. გადავწყვიტე, სანამ რაიმე სისულელეზე დაიწყებს ფიქრს, ხასიათი გამოვუსწორო–მეთქი.
მანამდე ერთ საიდუმლს გაგანდობთ. ხომ გითხარით მთლად წყალწაღებული არ ვარ–მეთქი. რაღც ნიჭი მეც გამაჩნია. მომხიბვლელი ვარ, ამას ვერავინ უარყოფს. ადამიანის ამოცნობაც შემიძლია. გოგოებთან ურთიერთობას რაც შეეხება, კარგად საუბარიც შემიძლია და თან ვიცი, როდის რა ვთქვა. სულ მიზანში ვარტყამ. გამბედაობაც არასდროს მღალატობს. მოკლედ, პროფი ვარ.
ახლადმოსულ იდეაზე ბევრი არ მიფიქრია, და როგორც კი მის გვერდით ადგილი განთავისუფლდა, ეგრევე გადავსკუპდი და გამოველაპარაკე. დაწყება ყველაზე მნიშვნელოვანია, პირველი სიტყვები წყვიტავს ყველაფერს და ისინი განსაკუთრებული სიზუსტით უნდა შეარჩიო. არც ძალიან უნდა გადაამლაშო, და არც ძალიან მსუბუქი არ უნდა გამოგივიდეს, თორებ შტერი ეგონები.
–გამარჯობა ქალბატონო! თქვენს ხელზე ბეჭედი არ შემინიშნავს, და ვიფიქრე უზრდელობად არ ჩამითვლის, რომ გავესაუბრო–მეთქი.
–მგონი არაფერი დაშავდება.–გაეღიმა, ხომ ხედავთ. ვიცი რა!
–ძალიან კარგი, მე ნიკა მქვია.
–მე კი, ლიკა.–მომატყუა, სახელი მომატყუა. სახეზე დაეტყო, რომ ტყუილს მეუბნებოდა. პირველი რაც მოიფიქრა ის მითხრა. ლიკასთან ასოციაცია კი, ჩემმა სახელმა მოიტანა. მაგრამ გავატარე, თამაშში ავყევი.
–და, როგორ მოხდა, რომ ასეთი ქალი გაუთხოვარი დადის თბილისის ქუჩებში?– ვუთხარი ღიმილით.
–გაუთხოვარი არ ვარ, ქმარი, ის წავიდა…–უცბად, პირი დაკუმა და ტუჩბზე იკბინა. იგრძნო, ყველა ჩვენ გვიყურენსო და შერცხვა. ქურქი კიდევ უფრო დაბლა ჩამოწია და უფრო დაბალი ხმით განაგრძო.
–მოკლედ, რა მნიშვნელობა აქვს, თქვენ? თქვენ გყავთ ცოლი?
მე ვუთხარი, რომ არ მყავდა. შემდეგ კიდევ თხუთმეტი წუთი ვისაუბრეთ. ეს ნაკლებად საინტერესოა, უბრალოდ ვემზადებოდი რომ ღრმად შემომეტყუა, თავი მომეწონებინა, ნდობა გასჩენოდა ჩემ მიმართ. მერე კი, შეტევზე გადავედი.
–ლიკა, სახლში მარტო ცხოვრობ?–უკვე შენობით ველაპარაკებოდი.
–არა, ბავშვთან ერთად.
–შენი ბავშვი ახლა ალბათ სკოლაშია, არა?
–კი, სკოლაშია.–მიხვდა საითაც მიდიოდა საუბარი. დაბნეულობა დაეტყო, თვალებს მარიდებდა.
–მერე, ყავა დავლიოთ არ გინდა?– ვუთხარი და პასუხს დაველოდე. ჩემთანაც წავიყვანდი. მარტო ვცხოვრობ. დედაჩემი საბერძნეთშია წასული და იქიდან მიგზავნის ფულს. მდიდარ ბერძენს გაჰყვა ცოლად. მამაჩემი კი, ათი წლის წინ ავარიაში დაიღუპა. ბნელოდა, მთვრალი იყო, საჭესთან ჩაეძინა, გზის მოპირდაპირე მხარეს გადავიდა და საწინააღმდეგოდ მომავალ მანქანას შეეჯახა.იმ მანქანაში, ქმარი, ცოლი და ხუთი წლის ბავშვი ისხდნენ. მარტო ცოლი გადარჩა და ახლაც ინვალიდის ეტლით დადის. ჩემთან არასდროს არ ამყავს გოგო. არ მიყვარს. გოგოებთან, ძირიდათად ერთჯერადი ურთიერთობები მაქვს და არ მინდა იცოდნენ სად ვცხოვრობ.
ქალი გაწითლდა. მგზავრებს გადახედა, თითქოს ჰკითხა თქვენ რას მირჩევთო. ყველა ისევ ჩვენ გვიყურებდა, რაღათქმაუნდა არა სათნო სახით. უარის თქმა დააპირა, მაგრამ ვიცი, დათანხმებაზე მეტად არას თქმა უძნელდებოდა. მერე დიდხანს ინანებდა უარი რომ ეთქვა.
ბოლოს გაბედა და კაი აზრიაო, მითხრა.
ვარკეთილში წამიყვანა. გზაში მომიყვა როგორ მიაგდო ორი თვის წინ მისმა ქმარმა და თავის უკრაინელ ნაშასთან ერთად კიევში მოხია. მარტო დატოვა თორმეტი წლის ბავშვთან ერთად.
სახლში შესვლამდე გამაფრთხილა, სახლი არეულ–დარეულიაო. შევედით, ნათელი ბინა იყო, თუმცა მართლა დაულაგებელი, მაგრამ დათვალიერება დიდხანს არ დამცალდა. როგორც კი კარი მოიკეტა შემომატრიალა და კოცნა დამიწყო. ყავა ვიღას ახსოვდა.
ლოგინში რაც მოხდა, ეგ თქვენი საქმე არ არის. ერთი საათის მერე მითხრა, მოვრჩეთ, მალე ჩემი ბიჭი სკოლიდან მოვაო. ავდექი და ჩაცმა დავიწყე. ის კი, ლოგინზე იჯდა, ხელებზე დაყრდლობილიყო და უკან გადაწეულიყო. ვუყურებდი. მართლა მაგარი ფეხები ჰქონდა. განა მარტო ფეხები, ყველაფერი მაგარი ჰქონდა. შეენს ქმარს თავში ჭკუა არ აქვს–მეთქი ვუთხარი. გაეღიმა. პირველად. ჩემი ნომერი ჩაიწერე და დამირეკეო, მითხრა. მობილური ამოვიღე და უხალისოდ ჩავიწერე ნაკარნახევი ნომერი.
შემომხედა, არ დამირეკავ არაო, მითხრა. ასე აჯობებს–მეთქი, ვუთხარი. წამოიწია, ხელები ლოყებზე შემოიწყო და მუხლებს დააყრდნო. სევდიანის ახე მიიღო. ასე ძალიან საყვარელი იყო. მაინც მადლობო მითხრა, ახლა უკეთესად ვგრძნობ თავსო.
მე გავეხუმრე, დედაჩემი მარტო რომ დარჩა, საბერძნეთში წავიდა და მდიდარ კაცს გაჰყვა. შენც წადი საბერძნეთში–მეთქი. კიდევ გაეღიმა და მივხვდი, რომ სწრაფად უნდა წავსულიყავი, თორემ ვეჩვეოდი და უფრო და უფრო ვიხიბლებოდი. არ მიყვარს ქალის ასე ახლოს მოშვება. არ მიყვარს ვინმეზე დარდი. ეს კი, ჩემდა უნებურად ძალიან სწრაფად მიახლოვდებოდა. სულ ორი ღიმილი ეყო.
ბინიდან რომ გავდიოდი, მითხრა, თავის მოკვლას ვაპირებდიო. შევჩერდი, რამის თქმა მინდოდა, მაგრამ ჭკვიანური ვერაფერი მოვიგონე. კარი მოვიხურე, ის კი, იქ დავტოვე, ლოგინზე, მუხლებზეხელებდაყრდნობილი, შიშველი ფეხებითა და მკერდით.
არ ვიცი მერე რა მოუვიდა. ზღურბლს როგორც კი გადმოვაბიჯე, მაშინვე წავშალე მისი ახლადჩაწერილი ტელეფონის ნომერი. ვიცოდი, ვერ მოვითმენდი და მაინც დავურეკავდი. იქნებ თავი მაიცნ მოიკლა, ან იქნებ მართლა წავიდა საბერძნეთში, იქ მდიდარ კაცს გაჰყვა ცოლად და ახლა უდარდელად ცხოვრობენ ის და მისი შვილი. ერთი კი ვიცი, ჩემთვის ამის შემდეგ არაფერი შეცვლილა. მისთვის კი, მგონი მაინც შეიცვალა რაღაც.