ბოლო მერხზე მჯდარი ჩუმი კლასელი

ეს ბლოგი ფეხბურთს არ ეხება, მაგრამ ეხება  დევიდ ბექჰემის ვარცხნილობებისა და ბრაზილიური ფეხბურთის პოპულარობის პერიოდს, როცა ყველას თურქულ-ჩინური ყვითელი მაისურები ეცვათ 9, 10 და 6 ნომრებით(და უკეთეს შემთხვევაში, რონალდოს, რივალდოსა და კარლოსის სახელებით). ეს არის დრო, როდესაც რონალდო ყველას უყვარდა, მაგრამ ერჩივნათ ვარცხნილობით მაინც ბექჰემისთვის მიებაძათ. ეს არის პერიოდი, როდესაც გოლის გატანას ყველანი რაულისავით არათითზე კოცნით აღვნიშნავდით(სანამ ფეხბურთში ბეჭდების ტარება აიკრძალებოდა). მაშინ ეზოში ყველა ერთი და იმავეზე ვსაუბრობდით: რამდენ წამში გარბოდა კარლოსი 100 მეტრს, რა მანძილიდან შეეძლო ბექჰემს გოლის გატანა და კალაძე უფრო მაგარი იყო, თუ ვიღაც მეორე იტალიელი მცველი, რომლის სახელსაც “ნესტლეთი” იმახსოვრებდნენ.

რაც შეეხება კალათბურთს, მასზე საუბარი მხოლოდ ერთ ადგილას იყო შესაძლებელი – სკოლის სპორტულ დარბაზებში(თითქმის ერთადერთ ადგილას, სადაც კალათბურთის ფარი იყო და ნამდვილად ერთადერთ ადგილას, სადაც კალათს ბადე ეკიდა(ზოგჯერ ნახევრად ჩამოხეული, მაგრამ მაინც). ვარჯიშზე მისული ბავშვები გახურებისას ყველაფერზე ვლაპარაკობდით, ხანდახან, კალათბურთზეც. მაშინ კალათბურთის ჩვენი ცოდნა უმეტესწილად ფინალებში მონაწილე გუნდებით და ჯორდანით შემოიფარგლებოდა. მაგრამ ეს იყო სხვადასხვა ბავშვური თუ ურბანული მითები ჯორდანის ნახტომის სიმაღლეზე, რიპ ჰამილტონის ნიღაბზე, ვოლასების ძმობა-არძმობაზე, კობის სახელის ეტიმოლოგიაზე, რობერტ ორისა და ვილ სმიტს შორის კავშირზე და ა.შ. მაშინ ყველას საყვარელი კალათბურთელი, რაღა თქმა უნდა, ჯორდანი იყო, მაგრამ იმ დროს(2000-იანების დასაწყისში) მისი მზე ჩაესვენებოდა და თანაც, მისი კარიერის 99% თითქმის არავის არ გვქონდა ნანახი. ამიტომაც, იძულებულები ვიყავით, კალათბურთის მეფის გარდა კიდევ ვინმე სხვაც აგვერჩია საქომაგოდ. ასეთ მოთამაშეთა რიგებს მიეკუთვნებოდნენ: ვინს კარტერი თავისი უმაგრესი სლემ დანკების გამო, შაკი – ჩამონგრეული ფარების გამო, კობი – ბაზერბითერების გამო, აივერსონი – სტრიტბოლის სტილისა და განგსტერული ტიპაჟის გამო, ბენ ვოლასი – თავისი უცნაური ვარცხნილობისა  და ჰაბიტუსის გამო, რიპ ჰამილტონი – თავისი ნიღბის გამო და ტიმ დანკანი, რომელიც ყველამ იცოდა, რომ მაგარი იყო, მაგრამ ვერავინ ვერ ხვდებოდა, რატომ.

იმ დროს ჩვენს სიმპატიებს კალათბურთელების(ისევე, როგორც ფეხბურთელთა უმრავლესობის) მიმართ, მნიშვნელოვანწილად ვიზუალური მახასიათებლები განსაზღვრავდა. და ვინ იყო ტიმ დანკანი? არც არავინ, ის არც ეფექტური ჩატენვებით გამოირჩეოდა და არც ლაღი მოძრაობებით.

tim-duncan

რაც შეეხება ვიზუალურ მხარეს, ეს იყო ერთი, არაფრითგამორჩეული, ბავშვური სახის მქონე ტიპი, რომელიც არც როდმანივით ჩხუბისთავობით იყო ცნობილი, არც კობისავით მექალთანეობით. ის ბევრს ალბათ იმ თანაკლასელს აგონებდა, რომელიც ყოველთვის თავისთვის წყნარად იჯდა ბოლო მერხზე და უმეტესობას მისი კლასში ყოფნა არც კი ახსოვდა. კალათბურთის მოედანზეც ყოველთვის ასეთი იყო – ჩუმი, და ყველას ძვირად დაუჯდებოდა, მისი პარკეტზე ყოფნა თუ დაავიწყებოდათ. ის თითქმის არასდროს ცდებოდა, არასდროს აცილებდა, ამიტომაც უწოდებდნენ ასეთ დროს “ჩუმ მკვლელს”.  2005 წელს, როდესაც დანკანმა და “სპურსმა” ემინემის დეტროიტელი “ცუდი ბიჭები” –  “პისტონსი” დაამარცხეს, გრეგ პოპოვიჩმა დანკანზე თქვა:”დანკანის თამაში ისეთი ხმოვანი, ფუნდამენტური და დროდადრო შეუმჩნეველია, რომ თუ ის ბევრს არ ჩააგდებს, ხალხი ფიქრობს, “არც არაფერი გაუკეთებია.””

სწორედ ამიტომ, ჩვენი ბავშვური გონება დანკანის “წონას” სათანადოდ ვერ აღიქვამდა, მაგრამ ყველამ ვიცოდით, რომ დიდი კალათბურთელი და უწყინარი ადამიანი იყო. მახსოვს, ადრე მისი ფორმაც მქონდა. “ზბორებზე” სავარჯიშოდ თუ მას არ ვიცვამდი, მთხოვნელების რიგი მიდგებოდა. ტიმი ყველას გვიყვარდა. არ ვიცოდით რატომ, მაგრამ მაინც.

ახლა, როდესაც 37 წლის ტიმის კარიერა ბოლო დღეებს ითვლის, ძალიან მინდა ის და თავისი უკვე ლეგენდადქცეული “სპურსი” მეხუთედ გახდნენ ჩემპიონები. ფინალებამდეც ხომ ასე ჩუმად მოვიდნენ. ყველა ძალიან დაკავებული იყო მელოთი, კევინ დურანტით, კობი-ჰოვარდის “ჰარმონიული” წყვილით, ლებრონით, კარით და ა.შ. ისევ ყველას დაავიწყდა, რომ ამ ხმაურიანი და ბობოქარი “მოსწავლეების” გარდა, კლასში, ბოლო მერხზე ისევ თავისთვის, ჩუმად იჯდა ერთი ტიპი, რომლის გუნდსაც, უკვე 5 წელია, ბებრების გუნდს უწოდებენ.

პ.ს. ის ფორმა უნდა ამოვქექო, იმედი მაქვს, დედაჩემს არ გადაუგდია.

Advertisements

ცეცხლში გამოწრთობილი თაობა

ჩვენ სანთლის შუქზე ვმეცადინეობდით გაკვეთილებს.
ჩვენ შეშის ღუმელზე გვიცხობდნენ ხაჭაპურს.
ჩვენ ყველას გვქონდა რონალდოს ყვითელი მაისური.
ჩვენ ყველა არასაბჭოურ მანქანას ვეძახდით “ფირმას”.
ჩვენ გვეგონა, რომ ჯორდანისა და მეჯიკის გარდა, სხვა კალათბურთელები არ არსებობდნენ.
ჩვენ ვკატაობდით ტროლეიბუსებზე.
ჩვენ არ გვყავდა მანდატურები სკოლაში და გაკვეთილებიდან ტუალეტის ფანჯრიდან ვიპარებოდით.
ჩვენ ვთამაშობდით “ტეკენს”.
ჩვენ მართლა გვიკითხავდნენ ზღაპრებს ძილის წინ, ან ავადმყოფობისას.
ჩვენ ოცთეთრიან ნაყინებს ვჭამდით.
ჩვენ ვბლატაობდით, რომ მამაჩვენებს ტ-10 ჰქონდათ.

ჩემს თაობას ბევრი რამ გამოუცდია. მაგრამ დღეს ეს გამოვლილი პერიოდი უკვე სასარგებლოდაც შეიძლება ჩაითვალოს. იმ დრომ ჩვენ ბევრი რამ გვასწავლა. ჩვენ შეგვიძლია ვთქვათ, რომ გაჭირვება გამოვიარეთ და ამ ყველაფრის მიმართ იმუნიტეტიც გაგვაჩნია. ჩვენ ცეცხლში გამოწრთობილი თაობა ვართ და წყალშიც არ ვიძირებით. ჩვენ დიდი პერსპექტივა გვაქვს, მიუხედავად იმისა, რომ უტვინოებად გვთვლით და გგონიათ. არცერთმა არ ვიცით ვინ იყო პეტრე მელიქიშვილი. ჩვენ ვიცით, რომ მარქსი არ იყო ქვეყნის დამაქცევარი და ფროიდი გარყვნილების მეფე. ჩვენ არ ვსვამთ სტალინის სადღეგრძელოებს. ჩვენ არ ვიკეთებთ წამალს და ვიცით, რომ პრეზერვატივი არ ტეხავს. ჩვენთვის ქრთამი დანაშაულია და ბიძაშვილი ნათესავი და არა თანამშრომელი.
მოგწონთ თუ არა, მომავალი ჩვენს ხელშია და ჩვენ საკუთარი თავის რწმენა გაგვაჩნია. ჩვენ გვაქვს ის, რაც სხვებს არასდროს ჰქონიათ: ინდივიდუალურობა და გახსნილი გონება.
ჩვენ შეგვიძლია უკეთესი ქვეყნის აშენება. ჩვენ თავისუფლები დავიბადეთ.