“გახსოოვს, მიყვარდი და ჩრდილებს ხეთა აცახცახებდა გაბმული ქარი”

დღეს უნივერსიტეტს გურამ დოჩანაშვილი ეწვია. მერვე კორპუსის სააქტო დარბაზში იმდენი ხალხი მოვიდა, რომ სამი კაცი ჭყლეტვაში მოყვა და გარდაიც…. არა ტყუილია, მაგრამ მაგრად გავიჭყლიტეთ. საღამომ უხალისოდ ჩაიარა, თავისი უინტერესო კითხვებით, შეწუხებული სახეებითა და დაღლილი კაცის პასუხებით. ერთადერთი ნუგეში ავტოგრაფი იყო, რომელიც თავის ახალ წიგნზე დამიტოვა. წიგნში მისი სხვადასხვა სტატია, წერილი და გამოსვლაა შესული. მათთან ერთად კი, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, ერთი ლექსი (“მოწყალებანი”) და რომანი “არის და იყოც, უცნაური, ადამიანიც, წუთისოფელიც”. სახლში ფეხსაცმელზეათასფეხგადავლილი და ძალაგამოლეული მაგრამ ძალიან ბედნიერი გამოვბრუნდი. ყველაზე მეტად მისი ის ერთადერთი ლექსი მაინტერესებდა, ორმოცი წელი რომ უმალავდა თურმე დანარჩენ სამყაროს თავისი მაგიდის უჯრაში.

ეს გრძელი ლექსი თუ პოემიკო ისე მეგონა რომ უჯრაში რაცგინდა ღრმადაც შემონახული სუცოტა ოთხჯერ=ათეულწლობით მოუთმენლად, კი, იშმუშნებოდა და, ვერ გავუტეხე, ნაწვალ=რითმიანს, ხათრი და როგორის ღელვით მოგაწოდეთ.

კიდევ კარგი, რომ “ვერ გაუტეხა”. ისე კი, არ მეგონა, რომ 71 წლის კაცს ოდესმე კიდევ მოერიდებოდა თავისი ნაწარმოების ჩვენება. ზუსტად ისე, როგორც მოზარდს, რომელიც საკუთარ ლექსებს ბალიშის ქვეშ ინახავს. ლექსში, თუ პოემიკოში შვიდი სასიყვარულო ისტორიაა მოთხრობილი. შვიდივე სრულიად განსხვავებულ ეპოქაში მომხდარი და შვიდივე უჩვეულო ამბავი. საკმაოდ კარგია. არცაა გასაკვირი. მას ხომ სიტყვების მეშვეობით ყველაფრის გაკეთება შეუძლია. ჯადოქარია–მეთქი ვიტყვი და თუ გინდათ ზედმეტობადაც ჩამითვალეთ ასეთი შეფასება, მაგრამ არის და. განა ბევრი იცით ისეთი ადამიანი, რომელსაც ერთი სიტყვით შეუძლია თქვას ის, რასაც სხვა ათითაც ვერ გეტყვის?

ისე კი, რომც ვეცადო განსხვავებულად ვერ შევაფასებ და უაზრო, ტრაფარეტული სიტყვების ნაცვლად სჯობს უბრალოდ რამდენიმე მონაკვეთი ამოვიწერო:

დაგაყრიდით ფიფქებად

დაფნის მრავალ რტოს,

შეგიყვარე პირველად

ძველ ქვის ხანის დროს.

***

ვათიეთ ღამე ბევრი

შენდა მე ერთად, ერთად,

ჯუნგლების ღამე ბნელი

გადავაქციეთ თეთრად,

რომ დაგვეძლია დაღლა,

არც–რა არ გვსურდა ბევრი, –

მხოლოდ ქოქოსის პალმა

და მზისფერ მანგოს წვენი

და შავი პური, ზანგების ქრისტე…

***

სანამ მოგკლავდნენ, ოო, ვღრიალებდი,

და ჩემი წყევით ბზარული მთები

ექოთიც მდევდნენ… აჰ, მთათა ხურდა,

ცხოველებთაგან მიყვარდა მგლები,

ძაღლები – მძულდა,

ეს მე – მონადირეს…

და რომ დაიშალნენ, მე, ქვადქცეულმა,

როგორც რამ ლოდი, როგორც რამ ტვირთი,

ძლივას ავწიე, დასაწყლებულმა

შენი პაწია ბრინჯაოს ჭვილთი,

და ჩაგატანე.

რა თქმა უნდა, რომანის წაკითხვა ჯერ ვერ მოვასწარი. იმასაც არ უნდა თქმა, რომ წავიკითხავ და არც იმას, რომ აუცილებლად დავწერ ერთ–ორ სიტყვას მასზე.

დაა, – აი, აქა კი, როგორცაც დავთქვით, სუაღარ გვინდა მორიგი გვერდი არამედ გვინდა შენც სუ და მეც სუ…, ანუ: მჩუმებლური,………..

5 thoughts on ““გახსოოვს, მიყვარდი და ჩრდილებს ხეთა აცახცახებდა გაბმული ქარი”

  1. au mainteresebs wigni❤ dges posti mec magaze davwere, shexvedra martla uazro da uxaliso iyo, is gamomsvlelebi xo saertod😀 piki :Dmara tashi rom davukari magitom girda, aba avtografi ver avige da😀

    • სამწუხაროდ, მე ისეთ ადგილას ვიდექი, რო ტაშის დაკვრის ფუფუნება არ მქონდა😀
      ხელებს ვერ ვამოძრავებდი

  2. მომენატრა აქ….. და თან შემშურდა ცოტა შენი…. მშვენიერი დღე ყოფილა, ვერაფერს იტყვი..

    • სამწუხაროდ, რომანი კარგი არ აღმოჩნდა და ამიტომაც აღარ დავწერე არაფერი

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s