“მე ვიცი, ვინ მოკლა მებაღე”

სემი ისევ სახურავზე ზის. ისევ გაჰყურებს ქუჩაში ჩამწკრივებულ ხეებს და სიგარეტს აბოლებს. ასე მაშინ იქცევა, როდესაც რაღაცაზე ღელავს. მშობლებმა იციან, როდის ეწევა, და ისიც იციან, როდის ადის სახურავზე. მაგრამ ჯეიმსი და დებრა ამ დროს მას მარტოს ტოვებენ და არ აწუხებენ. ესმით, რომ ასე უკეთესია.

სემის ახალგაზრდა მშობლები ჰყავს. დებრა ორმოცდაერთისაა ჯეიმსი კი, მასზე მხოლოდ რამოდენიმე თვით დიდი. ერთმანეთი ვერმონტის უნივერსიტეტში გაიცნეს და მას შემდეგ არც დაცილებულან. ისინი ბენინგტონში ცხოვრობენ. პატარა ქალაქია, ოციათასამდე მაცხოვრებელს თუ მოუყრის კაცი თავს. წყნარია და არაფრით საინტერესო. მხოლოდ იმითაა ცნობილი, რომ აქ 300 წლის წინ დამოუკიდებლობისათვის მებრძოლი ამერიკელები ჯორჯ მესამის არმიას შეებრძოლნენ. მაგრამ სინამდვილეში ეს ბრძოლა ბენინგტონშიც კი არ მომხდარა, ის ქალაქიდან 10 მილის დაშორებით იყო, მიწაზე, რომელიც ნიუ–იორკის შტატად ითვლება. აი, ასეთი ისტორიული მნიშვნელობა გააჩნია ამ უბრალო ქალაქს. რაც შეეხებათ დებრას და ჯეიმსს, ისინიც უბრალო ბენინგტონელები არიან. ჯეიმსი აქ გაიზარდა, მამა ვიეტნამის ომის შემდეგ არ დაბრუნებულა. მაშინ სულ პატარა იყო და არც ახსოვს როგორ ჩაიკეცა დედამისი, როდესაც სახლის კართან ორი ოფიცერი დაინახა. დედა კი, სულ რამოდენიმე წლის წინ კიბოთი გარდაიცვალა. ჯეიმსს, უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, არ უნდოდა ბენინგტონში დაბრუნება, მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდა, ცოლ–ქმარს სახლი სჭირდებოდათ, თანაც ვერმონტში, სხვა ქალაქებიც დიდად არ განსხვავდება ბენინგტონისგან. ჯეიმსს ანტიკვარიატის პატარა მაღაზია აქვს. უყვარს ძველი ნივთები, საერთოდ, სიძველე უყვარს და ამიტომაც ჩააბარა ჰუმანიტარულ ფაკულტეტზე,სადაც დებრა გაიცნო. ორივე არქეოლოგობაზე და უდიდეს აღმოჩენებზე ოცნებობდა, მაგრამ საბოლოოდ მათმა ოცნებან ბენინგტონში მიიყვანა. ფუნჯები და გამადიდებელი შუშები დაივიწყეს, და შვილის აღზრდას მიჰყვეს ხელი. სემი მათი ერთადერთი შვილია, და როგორც ქართულ ზღაპრებში იტყვიან, მშობლებს მზე და მთვარე ამოსდით მასზე. ყოველთვის ცდილობენ მის გაგებას. ამისათვის უამრავ სახელმძღვანელოსაც კი ყიდულობენ და კითხულობენ: თინეიჯერების პრობლემებზე, მათ ფსიქოლოგიურ და ფიზიოლოგიურ განვითარებაზე და ა.შ.
სემი მშობლებს მოსაწყენად თვლის და მათთან დიდ დროს არ ატარებს. ის თანაკლასელებთან მეგობრობს და უმეტესად, მათთან ერთადაა. სემი 17 წლისაა. უკვე სკოლას ამთავრებს და კოლეჯისკენ უნდა გაუყვეს გზას, თუმცა ვერ აურჩევია რა გზით სურს გააგრძელოს ცხოვრება. და საერთოდ, განა კი სჭირდება ეს იდიოტური კოლეჯი? ის ხომ როკ–მუსიკოსობასა და ბევრ გოგონაზე ოცნებობს.
სემის საუკეთესო მეგობარს ჯესი ჰქვია, ჯესი ჯენკინსი. ეს ჯესი ერთი გაზულუქებული ბავშვია მდიდარი ოჯახიდან. ბენინგტონში მდიდარი ოჯახები იშვიათობაა, ამიტომაც ჯენკინსები აქ ყველამ იცის. ჯესის მამა ფეხსაცმლის დიდ ქარხანას ფლობს, რომელიც მისი ბაბუის დაარსებულია. ჯესი ზრდილობიანი ქცევებით არ გამოირჩევა. ბევრჯერ უსაყვედურია მისთვის სკოლის დირექტორს, მაგრამ მამამისთან საუბარს ვერ ბედავდა, ამიტომაც მისი მშობლები ამას ვერ იგებდნენ. ერთხელ, მე–8 კლასში, ჯესიმ ბიოლოგიის გაკვეთილზე ბაყაყების აკვარიუმი გატეხა. მას შემდეგ მათი კლასელი გოგონები შიშისგან ორი გაკვეთილი მერხებზე ისხდნენ.

***

იმ დღეს, ჯესიმ სემის დაურეკა და მასთან მისვლა სთხოვა. სახლში მარტონი იყვნენ. ჯესი და სემი მისაღებ ოთახში ისხდნენ, რომელიც ბაღს უყურებდა. ბაღში კი, მოხუცი მებაღე ბუჩქებს კრეჭდა.
–სემ, იცი ჯიპერს–კრიპერსისგან რა ვიყიდე?
–სავარაუდოდ, მარიხუანა. სხვას რას იყიდდი მისგან.
ჯესი და სემი ხშირად ეწეოდნენ მარიხუანას როდესაც ჯენკინსები სადმე მიდიოდნენ უიქენდებზე.
–არა, ეს უფრო მაგარია ვიდრე მარიხუანა.
–რას გულისხმობ?– სემი სავარძლიდან წამოიწია.
–აი შეხედე! ამას შპრიცში ჩაასხამ, და მერე ვენაში გაიკეთებ. კრიპერსმა მითხრა, ყველაზე მაგარი კაიფი ამას აქვსო.
–სულ გასულელდი?!
–რა მოგივიდა სემ?! გეშინია?–გაეღიმა ჯესის.
–ჯეს, შენ კარგად იცი რომ მე მაგ რაღაცას არ გავიკეთებ!
–ჰაჰა, ესეიგი შეგეშინდა.სემუელს ნემსის ეშინია. კუ–კუ–კუუ, ქათამი სემი!
ჯესი იცინოდა და თან შპრიცებში თანაბარი რაოდენობის წამალი შეჰყავდა.
–არაფრისაც არ მეშინია! უბრალოდ…
–აჰა, და დაამმტკიცე რომ ქათამი არ ხარ! ერთხელ არაფერს არ გიზამს, დამიჯერე!
სემი ყოყმანობდა, თუმცა მაინც გაუწოდა ხელი ჯესის და შპრიცი გამოართვა.
–მზად ხარ? ეს ერთად გავაკეთოთ! ერთი, ორი, საა…ააჰ! რა მაგარია! უკვე ვგრძნობ…
–ბიჭებო, რას აკეთებთ?!– შემოსასვლელიდან გაოცებული მებაღის ხმა გაისმა. ჯესი და სემი დამფრთხლები წამოხტნენ. სახეზე არცერთს ფერი არ ედო. სემის ასე ეგონა, ახლა გული წამივაო, მაგრამ თავის შეკავებას ცდილობდა.
–თქვენ რა, ნარკომანები ხართ?–ჰკითხა მოხუცმა.
–არა სერ, ეს,ეს…
–არაფრის ახსნა არაა საჭირო ჯესი, ყველაფერი ნათელია! იცოდე, მისტერ ჯენკინს ამას მისი ჩამოსვლისთანავე მოვახსენებ.
ჯესი მთლად გაფითრდა. იცოდა, მამამისი ამას თუ გაიგებდა, ჯერ ქამრით სცემდა, შემდეგ კი სახლიდან გააგდებდა. უსათუოდ გააგდებდა. რა ექნა? ალბათ ესსექსში მოუწევდა, მსუქან დეიდა ლინდასთან წასვლა. მას კი მსუქანი დეიდა ლინდა ჭირივით ეზიზღებოდა. არა, არა ეს ამბავი მამამისმა არ უნდა გაიგოს.
–ჰეი, მოხუცო, იქნებ თანხაზე შევთანხმდეთ, რას იტყვი? თუ ხმას არ ამოიღბ, მამაჩემი რამდენსაც გიხდის, ორმაგს გადაგიხდი, სამმაგს.
–ყველა თქვენნაირი ფულის მონა არაა  ჯენკინს. მამაშენი ამ ამბავს უსათუოდ გაიგებს, და დარწმუნებული ვარ, შესაბამისადაც დაგსჯის!
სემი სავარძელში ჩამჯდარიყო, თავი ჩაექინდრა, პირი გაეღო და ასე იჯდა გაუნძრევლად. მას საუბარი ესმოდა, მაგრამ თავად ლაპარაკის თავი არ ჰქონდა…
–სეემ, სემი, სემუეელ! გამოფხიზლდი ბიჭო, რა მოგივიდა!
–აჰ, მუცელი მტკივა, მგონი მოვიწამლე.
–სემ, აზრზე მოდი! შარში ვართ, გესმის? დიდ შარში!
–ვიცი ხო, რა უნდა ვქნათ? იმ მისტერს ფული არ უნდა?
–ის მისტერი მკვდარია სემ, მკვდარი.
–რა? რანაირად, რანაირად მოკვდა?– სემი განცვიფრდა.
–მე მოვკალი სემ! ვერ დავუშვებდი, რომ ეს ამბავი მამაჩემს გაეგო. იმ სულელს კი ფული არ უნდოდა, რა უნდა მექნა?
–კი, მაგრამ რანაირად?
–ვიცოდი სად ინახავდა მამაჩემი თავის რევოლვერს. იმით მოვკალი.
–და.. ახლა რა ვქნათ?
–განა ვერ ხვდები? გვამი უნდა გადავმალოთ.
–სად?
–წამოდი, ჯერ მანქანაში უნდა ჩავდოთ. სულ რამოდენიმე წუთი, რამოდენიმე რწყევა, და სემი უკეთესად გრძნობდა თავს. ძლივს–ძლივობთ ჩადეს გვამი ჯესის პიკაპში და ზემოდან ბრეზენტი დააფარეს.
–ახლა საით, ჯეს?–შეშინებულმა და დაბნეულმა ჰკითხა სემიმ.
-არ ვიცი, რამე უნდა მოვიფიქროთ, და სასწრაფოდ!
–იქნებ, იქნებ დაგვეწვა?
–მე უკეთესი აზრი მაქვს.–ჯესის პირზე სიცილი უთამაშებდა, სწორედ ისეთი ფილმებში ბოროტმოქმედებს რომ აქვთ ხოლმე.
–რა აზრი, ჯეს? ამოღერღე, გელოდები!
–გახსოვს, ერთხელ ქალაქგარეთ, მინდორში მიტოვებული ფერმა რომ ვნახეთ?
–კი, მყრალი ფერმა რომ იყო. ახლაც მახოსვს ის საშინელი სუნი.ფუფ, მგონი ისევ გული მერევა!–სემიმ პიკაპიდან თავი გადაყო და გვარიანად არწყია.
–ხოდა, ახლავე იქ წავალთ და იქვე რომ ჭა იყო, იქ ჩავაგდოთ.
–კარგი ჯეს, წავიდეთ, ოღონდ მალე, ძალიან ცუდად ვარ ჯეს. მართლა ცუდად ვარ.
– რა იყო სემი, თავი ხელში აიყვანე! განა რა იყო ასეთი?!
–კი მაგრამ, შენ რატომ არაფერი გჭირს? თავბრუც კი არ გეხვევა?
–სულელო, მე არ გამოკეთებია, ვერ მოვასწარი. სწორედ იმ დროს დაგვადგა თავს ის ოხერი მებაღე.
–რაა? არ გაგიკეთებია? აბა “აუ რა მაგარია, უკვე ვგრძნობო” რომ თქვი?
–მაგას სპეციალურად ვამბობდი, შენ რომ გაგეკეთებინა.
–იდიოტი ხარ ჯეს, ნამდვილი გაიძვერა და იდიოტი. რომ იცოდე, როგორ მინდა რომ გცემო. ხომ იცი, რომ ძალიან მინდა?
–ჰო,ჰო მოკეტე და წყნარად იჯექი, აქედან უკვე შორს არაა მყრალი ფერმა.
–დარწმუნებული ვარ, კიდევ ვარწყევ იქ რომ მივალთ.
10 წუთში ბიჭები მიტოვებულ ფერმასთან იყვნენ. ჯესი მანქანიდან გადავიდა და მიდამოები დაათვარიელა, ვინმე რომ არ ყოფილიყო იქვე. შემდეგ მანქანა ფერმაში შეიყვანეს, ზედ ჭას მიაყენეს და გვამი თავით გადაუშვეს ღრმა, ბნელ ჭაში.
–როგორც ჩანს საკმაოდ ღრმაა. რას იტყვი?
–ხო, ღმაა… ჯეს გთხოვ სწრაფად წავიდეთ აქედან თორემ ამ სუნს ვერ ვიტან!
–კარგი, კარგი წამო.
გზაში ორივე დუმდა, ან კი, რა უნდა ეთქვათ? ხმის ამოღებას ვერცერთი ბედავდა. ბოლოს, ბენინგტონს რომ მიუახლოვდნენ, სემიმ დუმილი დაარღვია:
–რა ერქვა, ის მაინც იცი?
–ტომპსონი თუ ჯონსონი. რაღაც ასეთი, ზუსტად აღარ მახსოვს.
–რა იდიოტი ხარ ჯეს, ტომპსონსა და ჯონსონს შორის რამხელა განსხვავებაა. სულ ეს იცი?
–მარტო ცხოვრობდა, ბევრს არავის იცნობდა, მეზობლებიც ცოტა ჰყავდა. მოკლედ, ალბათ ვერც ვერავინ შეამჩნესვს მაგის გაუჩინარებას. და, საერთოდ, შემეშვი რა, ახლა ნუ ვილაპარაკებთ ამაზე, საერთოდ ნუ ვილაპარაკებთ ამაზე. გაიგე?!
–კარგი,კარგი დამშვიდდი. ორივე უნდა დავმშვიდდეთ.
–სემი, პირობა მომეცი რომ ამაზე არავისთან, არასდროს არ ილაპარეკებ. სერიოზულად, სემ. პირობა მომეცი, რომ ამას ჩვენს მეტი ვერავინ გაიგებს!
–შენ რა, გგონია მე ნაკლებ შარში ვარ? რათქმაუნდა ამას არავის არ ვეტყვი. ეს ჩვენ შორის რჩება, სამუდამოდ. პირობას გაძლევ, მეგობარო!
–ძალიან კარგი!–ჯესის ისევ გაეღიმა, ოღონდ ახლა კმაყოფილების ღიმილი იყო მის სახეზე.

***

მას შემდეგ ორი თვე გავიდა. სემი აქამდეც ადიდოდა სახურავზე, მაგრამ ეს ორი თვეა, თითქმის ყოველდღე ადის, სიგარეტს ეწევა და “პინკ ფლოიდს” უსმენს ხმამაღლა. ჯეიმზი და დებრაც ერიდებიან, ეშინიათ სიტუაცია არ გაამწვავონ. ასე ერთი ფსიქოლოგის წიგნში ეწერა. “ამ დროს, მიეცით მათ სრული თავისუფლება, დაე იფიქრონ საკუთარ პრობლემებზე, და თავადვე გამონახონ გამოსავალი სიტუაციიდან.”–წერდა ის.
სემი იმ ამბის შემდეგ, ჯესის იშვიათად ნახულობდა. ორივე გაურბოდა ერთმანეთს, სკოლაშიც ხშირად არ დადიოდნენ.
სემი ფიქრობდა, რომ არასწორად მოიქცა, რომ მისი ვალდებულება ყველაფრის თქმა იყო. იგი ფიქრობდა, რომ ამას თუ არ იზამდა, მაშინ იგი ჯესიზე დიდ დანაშაულს ჩაიდენდა. კი მაგრამ, მან რომ პირობა მისცა? ალბათ, ეს ის შემთხვევაა, როდესაც სხვა ყველაფერს აღარ აქვს მნიშვნელობა. ჰო, ეს სწორედ ასეთი შემთხვევაა.–ფიქრობდა სემი.
ბოლო დღეებში სემის ეს აზრი გაუჯდა თავში, და თანდათან ძალას იკრებდა, რომ ჯესისთვის გაემხილა. აი, ის ახლა სახურავიდან ჩამოდის, ჯესის ნომერს კრეფს და ეუბნება, რომ აუცილებლად უნდა შეხვდეს. სემი, ქურთუკს იცვამს და ქუჩაში გადის. იგი სწრაფი ნაბიჯებით მიუყვება ქუჩას და უსაზღვროდ ნერვიულობს, ხელის გულებიც კი უოფლიანდება. ჯესის შეხვედრა პარკში სთხოვა. ახლა საღამოს შვიდი საათია და ამ დროს ბენინგტონში საკმაოდ ცივა, ამიტომაც პარკიც ცარიელია. ჯესი პარკში შევიდა და ერთ–ერთ სკამზე ჩამოჯდა. ჯიბიდან სიგარეტი ამოიღო და გაუკიდა. “ეს დღეს უკვე მეორე კოლოფის უკანასკნელი ღერია.”–გაიფიქრა. ცოტა ხანში, ჯესიც გამოჩნდა. სახეზე ეტყობოდა, რომ ისიც ნერვიულობდა. შიშიც ეტყობოდა.
ჯესი მას გვერდით დაუჯდა. ორივე დუმს. ვერცერთი ბედავს საუბრის დაწყებას. ბოლოს ამის გაკეთება ჯესიმ ითავა:
–რატომ დამიბარე სემ?
–ჯესი…–დაიწყო სემმა ნერვიული ხმით.
–ჯეს, ასე არ შეიძლება, ასე ვერ ვიცხოვრებ, არ შემიძლია ამის ატანა. სამუდამოდ ვერ დავმალავ.
–რა? შენ რა, ჩემს გაყიდვას აპირებ სემ?
–ჯეს, ეს, ეს ძალიან ძნელია, გესმის? იმ წყეულს სიზმარშიც კი ვხედავ. თითქმის ყოველდღე მესიზმრება, როგორ ვაგდებთ ტოპფსონს თუ ჯონსონს ჭაში.
–შე გამყიდველო, შენ ხომ პირობა მომეცი. პირობა მომეცი!
–მესმის, ჯეს, მაგრამ…
–იცოდე, კრინტი არ დაძრა, არც კი გაბედო!.–ღრიალებდა ჯესი.
–ჯეს, შენ რაც გააკეთე, ეს სიგიჟე იყო, გესმის?
–რაც გავაკეთეთ! გაიგე? რაც გავაკეთეთ! მე მარტო არ ვყოფილვარ!
–ის ხომ მე არ მომიკლავს, მე ხომ საერთოდ გათიშული ვიყავი როცა ეს მოხდა. არც კი დამინახავს…
–ჩვენ ის ორივემ მოვკალით! ორივემ! არ აქვს მნიშვნელობა, რა და როგორ! ჩვენ ორივემ მოვკალით!
–ეს ასე არ არის, და ეს შენც კარგად იცი.–თქვა სემმა და ფეხზე წამოდგა. –მე იმას გავაკეთებ, რასაც სწორად ჩავთვლი ჯეს. მაპატიე!
–მოღალატე, მოღალატე და გამყიდველი ხარ, წაეთრიე, მომშორდი, იცოდე განანებ. არ შეგრჩება გესმის?– ყვიროდა ჯესი, მაგრამ სემის ზურგი შეექცია და უკანმოუხედავად, ისეთივე სწრაფი ნაბიჯებით მიდიოდა, როგორი ნაბიჯებითაც ამ სკამამდე მოვიდა.
შემდეგ საღამოს, სემი ჯეიმზთან და დებრასთან ერთად ვახშმობდა. სასადილო ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდნილიყო. დებრა ცდილობდა, რაიმე თემაზე ჩამოეგდო საუბარი, მაგრამ ყველა ცდა უშედეგოდ დამთავრდა, ამიტომაც ისიც დადუმდა. სიჩუმე სემის ტელეფონის ზარმა დაარღვია:
” შენი სახლის წინ გამოდი, სასწრაფოდ!”–ეს ჯესი იყო.
სემი მაშინვე წამოდგა და გარეთ გავიდა. მისი ეზოს წინ ჯესი იდგა. მუქი ზედა ეცვა და კაპიუშონი წამოეფარა. თუმცა შავკანიანი არ იყო, მაგრამ ზუსტად ისე გამოიყურებოდა, როგორც შავკანიანი “განგსტერი”.
–რა გინდა ჯეს? თუ ლაპარაკი გინდა, აქ ვერ დავილაპარაკებთ.
–არ მაინტერესებს, მე შენთან აღარაფერი მაქვს სალაპარაკო. – ამ სიტყვის თქმა იყო და ჯესიმ შარვლის უკანა მხრიდან რევოლვერი ამოიღო.
–მოიცა ჯეს, რას შვრები, ჯეს, აზრზე მოდი, ჯეს, არ ქნა…–ყვიროდა სემი.
–ხომ გითხარი, არ შეგრჩბა–მეთქი, მოღალატე!
ჯეიმზი და დებრა იარაღის გასროლის ხმაზე გარეთ გამოცვიდნენ. ეზოში სისხლში ჩაძირული შვილი დახვდათ. ორივე პანიკური ყვირილით მივარდა სემის. ის გაუნძრევლად იწვა, სუნთქვა უჭირდა. სისხლის გუბე კი, მატულობდა და მატულობდა.
–სეემ, ჩემო სეემ!–განწირული ხმით ტიროდა დებრა.
–ეს ვინ ქნა შვილო? ეს ვინ გიყო?–ეუბნებოდა ჯეიმზი.
–მე, მე ხომ არაფერი მითქვამს, მე არაფერი მითქვამს…–აღმოხდა სემის და თვალები ჩაუქრა.

19 thoughts on ““მე ვიცი, ვინ მოკლა მებაღე”

  1. ფუუ რა.. ეს ჯესი უნდა მომკვდარიყო, ამეშალა ნერვები :@
    ისე, ავტორი ვინაა? Oo

    • პროდიჯიკაუ :დ
      სათაური მერე აღმოვაჩინე რო ერთ კინოს ჰქვია
      I know who killed me კი გავს ძალიან მარა იყოს მაინც
      არ შევცვლი

      რაღაც შეცდომები იქნება, ღამე ვწერდი და რამდენჯერაც შევასწორე და თავიდან წავიკითხე, კიდე რაღაც ვიპოვე.
      იმედია ისეთი არაფერი იქნება დარჩენილი.

  2. დიდი მადლობა,
    ისადა, ბლოგზე რო გაქვს ტვიტერი, მაგის კოდს ვერ მომცემ? :დ

  3. ძალიან კარგია, ძალიან მომეწონა, მაგრამ ერთი შეცდომა მეც ვიპოვე:D

  4. ბაყაყების აკვარიუმი??????????? აი ალვეშმა რომ ხეტაფესთან გოლი გაიტანა, ეგ იყო ზუსტად ეს ფრაზა….. მაგარიააააააა… ვაგრძელებ!

      • ერთხელ, 8–ე კლასში, ჯესიმ ბიოლოგიის გაკვეთილზე ბაყაყების აკვარიუმი გატეხა. მას შემდეგ შეშინებული მათი კლასელი გოგონები ორი დღე მერხებზე ისხდნენ. http://www.youtube.com/watch?v=HI1L8RiWAFM ეს ფრაზა კი არადა ციტატა რომელიც უუ—ზომოდ მომეწონა და კიდე პრინციპულად ლინკით გპასუხობ🙂

  5. ლინკი დადე ჯობია, ვერ ვნახე აქ ეს, არადა მაინტერესებს რით მიპასუხე🙂 თუ მანიუს გულშემატკივრობ გილოცავ და ფინალში შევხვედრილიყავით ერთმანეთს…. და თუ ლივერს, მაშინ რა გითხრა, რით გაგახარო……..

  6. ვგიჟდები ბიჭი რომ ფეხბურთში ერკვევა :))))))))) არა მართლა, სამწუხაროდ ჩემს გარშემო არავის არ უყვარს… და ერთი პოსტი მაგაზეც დადე თორე აქ ამ მოთხრობაზე ფეხბურთზე ლაპარაკი ცოტა მეუხერხულება🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s